Wat ouders zeggen over buddy's
Er was een tijd waarin ik mij machteloos en verdrietig voelde, gevangen in eenzaamheid.
Hoe fijn zou het zijn geweest om toen een buddy te hebben, iemand die echt begreep wat ik doormaakte. Iemand die naast me stond, zonder oordeel, en die je hielp je weerstand te laten zakken.
Samen had ik ruimte kunnen maken voor hoop en verbinding, voor mezelf en mijn kinderen. Die buddy zou een lichtpuntje zijn geweest, een stem die fluisterde: ‘Je bent niet alleen.’
Dat je je verhaal kan vertellen, zonder dat er geoordeeld wordt.
Ik was echt een beetje stuurloos, bang, heel verdrietig, boos en eenzaam.
En als je op dat moment een buddy zou hebben, die je advies geeft of je de weg wijst naar hulp die je nodig hebt, zodat je weer wat ruimte in je hoofd krijgt.
Die zegt: ‘Je kan het,’ een arm om je heen slaat, maar vooral een warm hart.
Dat is wat je nodig hebt.
Een buddy!
Iemand die je bijstaat, een klankbord om even tegenaan te praten.
Sparren, hulp krijgen als je het zelf niet weet.
Het was fijn als ik ‘die’ iemand had gehad.
Je hoeft het niet alleen te doen.
De taboe mag doorbroken worden!
Bovendien is het een toevoeging aan je netwerk die je zo hard nodig hebt.
Daarom vind ik een buddy zo belangrijk.
